عضو هیأت علمی موسسه تحقیقات، اصلاح و تهیه بذر چغندرقند با اشاره به ظرفیت‌های زراعی گیاه چیکوری در کشور گفت: «این گیاه از نظر نیازهای زراعی و فنی، قابلیت کشت در بسیاری از مناطق تولیدکننده چغندرقند را دارد.»

علی معصومی در گفت‌و‌گو با ایانا اظهار داشت: «چیکوری از نظر ظاهری شباهت زیادی به چغندرقند دارد و ریشه‌های آن نیز ساختاری مشابه این محصول دارند، با این تفاوت که در برخی ارقام کشیده‌تر هستند.»

او با بیان این‌که این گیاه را می‌توان در اغلب مناطقی که امکان کشت چغندرقند وجود دارد، تحت شرایط آبیاری کشت کرد، افزود: «از نظر ماشین‌آلات و تجهیزات نیز تا حد زیادی همان امکانات موجود در زنجیره چغندرقند، از جمله دستگاه‌های کشت و برداشت، قابل استفاده است.»

معصومی اظهار داشت: «استان‌هایی مانند گلستان، خراسان رضوی، آذربایجان‌ها، اصفهان (مناطق غیرکویری)، فارس و خوزستان از جمله مناطق مناسب برای کشت چیکوری هستند، به‌ویژه مناطقی که زیرساخت صنعت قند در آن‌ها وجود دارد.»

این محقق تصریح کرد: «وجود کارخانه‌های قند در این مناطق یک مزیت مهم محسوب می‌شود، زیرا بخشی از زنجیره برداشت، حمل و فرآوری می‌تواند با زیرساخت‌های موجود هم‌پوشانی داشته باشد و نیاز به سرمایه‌گذاری جدید را کاهش دهد.»

عضو هیات علمی بخش تحقیقات چغندرقند مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی با بیان این‌که چیکوری نسبت به چغندرقند حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد نیاز آبی کمتری دارد، گفت: «اگرچه این گیاه در دسته محصولات کم‌آب‌بر مطلق قرار نمی‌گیرد، اما در گروه گیاهان متحمل به خشکی محسوب می‌شود.»

معصومی ادامه داد: «چیکوری در شرایط تنش آبی نیز می‌تواند با کاهش عملکرد زنده بماند و پس از دریافت آب مجدد بخشی از رشد خود را بازیابی کند، به همین دلیل قابلیت کشت در اقلیم‌های نیمه‌خشک را دارد.»

او خاطرنشان کرد: «بر اساس نتایج اولیه آزمایش‌های انجام‌شده، عملکرد ریشه چیکوری در شرایط جهانی به‌طور متوسط حدود ۴۰ تن در هکتار است و میزان اینولین در وزن تر حدود ۱۴ درصد گزارش شده که در بررسی‌های اولیه در ایران نیز نتایج مشابهی مشاهده شده است.»